Αντιπαρέρχομαι γρήγορα τις τυπικούρες που γράφει κάποιος όταν πρωτοεμφανίζεται (το σκεφτόμουν από καιρό, να’ μαι λοιπόν κι εγώ στη μπλογκόσφαιρα, το ίντερνετ είναι ένα βήμα έκφρασης και ούτω καθεξής) και αυτοκαλωσορίζομαι the epirot way: ένα μοιρολόι – ή μιργιολόι που λέμε εμείς εκεί πάνω. Για να θυμόμαστε πριν αρχίσει το γλέντι αυτούς που δεν είναι πια εδώ για να μας χορέψουν ή επί του προκειμένου να μας διαβάσουν.

Νίκος Χαλκιάς, Μοιρολόι (φωνογραφημένο γύρω στο ‘45)