Τις τελευταίες ημέρες με ταλανίζει ένα ερώτημα: εσύ που μας λες ότι είσαι αριστερός και μαρξιστής, ποιον θα ψήφιζες για πρόεδρο εάν ήσουν πολίτης των ΗΠΑ; Υπόθεση εργασίας φυσικά, αλλά από αυτές που κολλάνε στο μυαλό και το κυριεύουν κάθε φορά που βρίσκεσαι σε ουρά / λεωφορείο / μετρό και ψάχνεις υποσυνείδητα κάτι να ασχοληθείς για να περάσει η ώρα.
Η πρώτη ενστικτώδης αντίδραση είναι ότι θα το έριχνα σε κάποιο αριστερό κόμμα. Υπάρχουν και τέτοια στις ΗΠΑ, αλλά δεν εκπροσωπούνται σε κανένα από τα δύο σώματα του Κογκρέσου (Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων). Ο σοσιαλιστής γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς (Βερμόντ) και ο αριστερός βουλευτής Ντένις Κούσινιτς (Οχάιο) είναι οι δύο εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα – ο πρώτος εκλέγεται με την ανοχή και ο δεύτερος με τη σημαία του Δημοκρατικού Κόμματος.
Όμως εδώ δε μιλάμε για εκλογή αριστερού βουλευτή (που είναι πάρα πολύ δύσκολη μα συμβαίνει μια φορά ανά αιώνα), αλλά προέδρου. Εμείς στην Ευρώπη ψηφίζουμε κόμματα και βουλευτές, και μετά οι βουλευτές αποφασίζουν ποιος θα είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης, κρατώντας παράλληλα το δικαίωμα να τον καθαιρέσουν όποτε το θελήσουν. Στις ΗΠΑ αυτό δεν υπάρχει – οι βουλευτές υπάρχουν για να ασχολούνται με τους νόμους και ο πρόεδρος με τη διακυβέρνηση, γι’ αυτό άλλες εκλογές κάνουν για το Κογκρέσο κι άλλες για τον πρόεδρο. Μπορεί επί παραδείγματι κάποιος να ψηφίσει Πράσινους για το Κογκρέσο και Μπους για πρόεδρο. Με αυτόν τον τρόπο, οι αμερικανοί έχουν πετύχει κάθε ψήφος σε τρίτο κόμμα (έτσι αποκαλούν όλα τα κόμματα πέρα των Ρεπουμπλικάνων και των Δημοκρατικών) στις προεδρικές εκλογές να είναι χαμένη. Στην Ελλάδα λέω “Θα ψηφίσω Σύριζα κι ας μη γίνει κυβέρνηση – θέλω να έχω 10 αριστερούς βουλευτές να τους τα λένε στα μούτρα”. Θα μπορούσα να το κάνω και στις ΗΠΑ στις εκλογές για Κογκρέσο. Όμως για πρόεδρο; Θα ψήφιζα τον αμερικανό Αλαβάνο, ξέροντας ότι δεν πρόκειται να βγει πρόεδρος;
Έτσι για το μεγαλύτερο τμήμα των ψηφοφόρων, βασική επιλογή είναι ο υποψήφιος των Δημοκρατικών ή ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων. Και οι δύο μαζί αθροίζουν κάπου 90% των ψήφων και το 100% του εκλεκτορικού σώματος. Επομένως τίθεται αυτομάτως το δίλημμα: Ομπάμα ή ΜακΚέην;
Συναισθηματικά θα έκλινα προς τη μεριά του Ομπάμα – μαύρος, νέος, κερδίζει κατευθείαν τη συμπάθεια. Με βάση τα ευρωπαϊκά δεδομένα οι πολιτικές του απόψεις είναι “cry them Harry” – στην πραγματικότητα κέρδισε το χρίσμα όχι γιατί είπε κάτι συγκεκριμένο, αλλά διότι ήταν ο μοναδικός Δημοκρατικός γερουσιαστής που καταψήφισε την εισβολή στο Ιράκ, καθώς κι επειδή μετέτρεψε ευφυώς το μειονέκτημα της καταγωγής του σε συμβολικό πλεονέκτημα. Διακηρύσσει την “αλλαγή” όμως δεν εξηγεί τι είδους (πέρα από το χρώμα του προεδρικού δέρματος). Από όσα παρακολούθησα μέσω CNN και κυρίως wikipedia, ο λόγος του είναι τόσο πολιτικά άχρωμος που δίπλα του η Χίλαρυ μοιάζει μπολσεβίκα. Από τους τρεις που είχαν περισσότερες πιθανότητες να πάρουν το χρίσμα, πιο προοδευτικός φαινόταν ο Έντουαρντς, αλλά αυτός πετάχθηκε νωρίς έξω απ’ την κούρσα. Ίσως να έκανε πιο “αριστερή” την επιλογή Ομπάμα εάν επιλεγόταν για αντιπρόεδρος, αλλά οι λίγες πιθανότητές του εξαϋλώθηκαν όταν βγήκε η ιστορία με το εξώγαμο.
Ρεπουμπλικάνους πάλι δε θα ψήφιζα με τίποτα. Πέρα από την κλασική διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς, έστω και για τα αμερικανικά δεδομένα, θα έπαιζε ρόλο κάτι ακόμα: το ρεπουμπλικανικό κόμμα βρίσκεται έξω από τις στοιχειώδεις αρχές του Διαφωτισμού. Εάν έχετε χρόνο και τύχη, ίσως βρείτε σε κάποιο video club το κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ Jesus Camp. Το χειμώνα το είχε παίξει η ΕΤ1 ως Στρατόπεδο του Θεού. Χωρίς υποτίτλους και σε χαμηλή ανάλυση υπάρχει ολόκληρο στο Google videos. Είναι αυτό που λένε “Μια ματιά θα σας πείσει”: οι συνεχείς αναφορές του Μπους στο Θεό και τα συναφή δεν ήταν κόλπο για να πιάσει ψηφοφόρους, αλλά το απότοκο της πλήρους εργαλειοποίησης του χριστιανισμού ως ηγεμονεύουσας τάσης στην αμερικανική Δεξιά, παράγοντας πιτσιρίκια “μαχητές του Χριστού”, “ακτιβιστές της Παρθένου” κτλ. Εμείς εδώ εις τας Ευρώπας θα σκάγαμε στα γέλια – εκεί τα λένε, τα πιστεύουν και (ακόμα χειρότερα) τα κάνουν.
Η επιλογή της Σάρα Πάλιν ως υποψηφίας αντιπροέδρου δείχνει καθαρά τη διάθεση να συνεχισθεί αυτός ο κατήφορος. Πρώην μοντέλο στα πρωινάδικα της Αλάσκας, χομπίστρια κυνηγός (ωχ), υπέρμαχος της ελεύθερης κυκλοφορίας όπλων και της περικοπής των κοινωνικών δαπανών, υποστηρίκτρια της άποψης ότι δε φταίει ο άνθρωπος και τα πετρέλαια για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, θεμελιώνει όλη την ακραία δεξιά / νεοφιλελεύθερη ρητορική της στη Βίβλο και στην επιφοίτηση των θεϊκών βουλήσεων, τις οποίες αυτή απλώς υλοποιεί. Αποκορύφωμα η άρνηση να προβεί σε άμβλωση όταν διαγνώσθηκε σύνδρομο Down στο έμβρυο που κυοφορούσε. Η δε 18χρονη κόρη της έμεινε πρόσφατα έγκυος από το 16χρονο φίλο της (από ποιον να μάθει η πιτσιρίκα για προφυλακτικό;) κι η Πάλιν σπεύδει να τους παντρέψει.
Αλλά και πάλι ρε γαμώτο… Θα έμπαινα στη λογική να ψηφίσω Ομπάμα, επειδή οι Ρεπουμπλικάνοι είναι τόσο χάλια; Δεν ξέρω… Απάντηση ακόμα δεν έχω βρει. Θα το συνεχίσω σε επόμενο ποστ.
